Μήνυμα του Υ.Μ.Τ.
Αγαπητοί αδελφοί,
Πριν από δύο ημέρες ένα ημερολογιακό έτος παρήλθε και μαζί με αυτό παρήλθε και η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Πώς ο χρόνος κυλά τόσο γρήγορα! Πώς τα χρόνια περνούν, όπως το νερό που χάνεται από τα χέρια μας; Πώς γυρίζουμε πίσω την ματιά μας και η ζωή μας σαν κινηματογραφική ταινία ξετυλίγεται αστραπιαία μπροστά μας! Αλλά ο Χρόνος είναι αμείλικτος! Η κάθε στιγμή της ζωής μας γίνεται αμέσως παρελθόν και κάθε γεγονός από το ένα δευτερόλεπτο στο άλλο ανήκει στην Ιστορία, μια Ιστορία γεμάτη από την ασημαντότητα της καθημερινότητας της παγκόσμιας ανθρώπινης κοινωνίας με εξαίρεση ό,τι λίγο, (πολύ λίγο) ή μεγάλο ή μικρό μας συνταράσσει και προσδιορίζει την ζωή μας πέρα και ανεξάρτητα από την προσωπική θέληση ή επιθυμία του καθενός από εμάς.
Από χθες ένα νέο Ημερολόγιο έτους άνοιξε. Άλλοι από τις οθόνες των τηλεοράσεών τους, άλλοι ανάμεσα σε συγγενείς και φίλους, άλλοι σε ανοιχτούς χώρους έζησαν τις όποιες εορταστικές εκδηλώσεις, όπου έγιναν και όπως έγιναν, για την έλευση του Καινούργιου Χρόνου. Κάποιοι έζησαν την έλευση μιας νέας, και αθώας, Ζωής ενώ άλλοι είδαν την ζωή κάποιου αγαπημένου τους προσώπου να τελειώνει με το τέλος του χρόνου και κάποιοι συνάνθρωποι μέσα από τις καθιερωμένες ευχές δεν μπορούσαν να απαγκιστρωθούν από την σκέψη ότι σε λίγες ώρες, με την επιστροφή της καθημερινότητας τίποτε δεν θα έχει αλλάξει και τα ασήκωτα για τους μικρούς μας ώμους προβλήματα θα είναι τα ίδια και ο αγώνας για την επιβίωση θα συνεχίζεται αφόρητος σαν να μην άλλαξε τίποτε!
Κάποτε τα διαγγέλματα της Ηγεσίας του Τόπου ήσαν μηνύματα χαράς και ελπίδας μέσα σε κλίμα ενός γενικού ξεφαντώματος, τα πρόσωπα χαρούμενα και οι δρόμοι γεμάτοι από ανθρώπους που στα πρόσωπά τους έλαμπε η προσμονή των ακόμη καλύτερων ημερών. Χθες το διάγγελμα του βλοσυρού και οργισμένου Προέδρου της Δημοκρατίας ούτε από χαρά έλαμπε ούτε προσδοκίες ενός καλύτερου μέλλοντος περιείχε. Το μήνυμα ήταν ένα και μοναδικό: να πέσει βαριά η τιμωρία επί των κεφαλών των φοροφυγάδων και να οδηγηθούν στην φυλακή όσοι υπεξαίρεσαν το δημόσιο χρήμα, δηλαδή τα χρήματα του Ελληνικού Λαού! Τα δελτία ειδήσεων και την πρώτη ημέρα του Νέου Χρόνου ήσαν για μία ακόμη φορά τρομολαγνικά, απευθυνόμενα σε μια κοινωνία παραπαίουσα στην κατήφεια και την δυστυχία.
Πριν λίγο καιρό ακόμη σε παγκόσμιο επίπεδο, μέσα στην ατμόσφαιρα μιας γενικευμένης ευφορίας εξ αιτίας μιας επίπλαστης ευημερίας που σταματούσε τη σκέψη, που αναιρούσε τον όποιο προβληματισμό, που καθιστούσε τους σκεπτόμενους ανθρώπους δείγματα γραφικότητας, που το χρήμα ισοπέδωνε κάθε αξία κατακτημένη με αίμα και αγώνες, η αγωνία για το Παγκόσμιο Περιβάλλον, για την καταστροφή της Φύσης, για τη μόλυνση της ατμόσφαιρας, για την υπερεκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών του Πλανήτη, είχε γίνει το κυρίαρχο θέμα σκέψης και δράσης του κάθε συνειδητοποιημένου πολίτη μέσα σε μια Παγκόσμια Κοινωνία, που αδυνατούσε και εξακολουθεί ακόμη να βλέπει το γενικό και να αναγορεύει το επί μέρους σε καθολικό κανόνα. Σήμερα δυστυχώς και αυτή η αγωνία κατέστη μια πολυτέλεια και η κύρια σκέψη και ενασχόληση του κάθε ανθρώπου έχει γίνει η απλή καθημερινή επιβίωση.
Αυτό συνέβη, και φυσικό ήταν, και με τον Τεκτονισμό. Μέσα στην εμπεδωμένη (στην Ευρώπη κυρίως) Ειρήνη, Ανάπτυξη και Ευημερία, ο Τεκτονισμός ως ομάδα ανθρώπων δεν ξέφυγε από την μάστιγα των προσωπικών φιλοδοξιών και του κυνηγιού των φανταχτερών τεκτονικών διασήμων και αξιωμάτων, περνώντας μοιραία στην εσωστρέφεια μιας επιβίωσης με δυστυχώς μόνον ως επικάλυμμα την Ιδεολογία και την Κανονικότητα.
Υπό τον Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος όμως ο Παγκόσμιος Ρυθμός λειτουργεί αναλλοίωτος, οι Φυσικοί Νόμοι εξακολουθούν να ρυθμίζουν την Ζωή των Κόσμων αλλά η εναρμόνιση εαυτών με Αυτόν κατάντησε η μεγάλη Ουτοπία. Ούτε κοινωνίες ούτε άνθρωποι κατ’ ιδίαν ασχολήθηκαν με αυτό και πως άλλωστε αφού το γνώθι σ’ αυτόν και η ζωή κατά Αρετή δεν κατάντησαν μόνο μια ουτοπία αλλά και αιτίες να γίνονται οι οπαδοί τους περίγελως των άλλων επ’ αφελεία αν μη βλακεία.
Όμως, είτε θέλουν είτε όχι, ο Τεκτονισμός είναι εδώ. Αυτή η Μεγάλη Ιδεολογία, αυτή η μεγάλη Φιλοσοφία, αυτός ο Μέγας και Παγκόσμιος Θεσμός, από τις μεγαλειώδεις και θεμελιώδεις αρχές του οποίου μπορούν να ευεργετηθούν χωρίς άλλο οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι εδώ και οδηγός μας, στην ανοικοδόμηση του Κόσμου της Αρετής.
Με την είσοδό μας στο φιλοσοφικό και μυσταγωγικό αυτόν θεσμό χαράξαμε μια νέα πορεία. Μπήκαμε σε ένα Κόσμο Αρχών και σκοπός μας έγινε ή τουλάχιστον θα έπρεπε να γίνει η βελτίωση ημών των ιδίων με νέα έργα σμίλευσης του ακατέργαστου λίθου του πνεύματος και της ψυχής μας, ώστε κυβίζοντας και λειαίνοντας αυτόν να αποβάλλουμε τα πάθη μας και ενωμένοι σε αδελφότητα να ανεβούμε την Κλίμακα της ανθρώπινης ανέλιξης προς το Φως της Αλήθειας.
Ενταχθήκαμε στην δύναμη των εργατών της Αρετής και αφού θητεύσαμε εκεί εν σιγή κερδίσαμε την ικανότητα να επιτελέσουμε το καθήκον μας. Και τότε καταλάβαμε βαθειά μέσα μας, με όλη μας την διάνοια και την ψυχή μας, ότι αυτός ο αγώνας, αυτή η διαδρομή στην επιτέλεση του καθήκοντος με δοκιμασίες απερίγραπτες δεν μας οδήγησαν σε άλλους τόπους, σε άλλους ανθρώπους εχθρούς καταδικασμένους, αλλά μας εγύρισαν πίσω στους εαυτούς μας. Αναλωθήκαμε σε ένα αγώνα αναζήτησης που μας οδήγησε στον εν ημίν Ναό, στην ίδια την συνείδησή μας. Και ανακαλύψαμε τότε την άγνοιά μας, τον φανατισμό, τις προλήψεις, προκαταλήψεις, δυσειδαιμονίες, τον εγωισμό και την φιλαυτία μας, αυτά τα «Τίποτε» που κατατρώγουν το είναι μας και μας οδηγούν στην αρρωστημένη πεποίθηση της υποτιθέμενης αλλά ανύπαρκτης σπουδαιότητάς μας.
Λησμονήσαμε ότι με την βύθισιν της ανθρωπότητας στα πάθη της υλικής ζωής της, απωλέσθη ο Λόγος και όταν αναζητήσαμε αυτόν έχοντας ξεχάσει την μικρότητά μας μέσα στο συμπαντικό γίγνεσθαι, έχοντας απωλέσει την αίσθηση λειτουργίας των αιώνιων Νόμων και αυτόν της Αγάπης επιδοθήκαμε σε έργα αλλότρια προς την Φύση μας, έως ότου οι εν ημίν ακτίνες του Φωτός μας καθοδήγησαν προς την αλήθεια. Και έπρεπε να φθάσουμε ως εδώ για να καταλάβουμε την μεγάλη αλήθεια που μας διδάχθηκε από τα πρώτα μας βήματα μετά την περιπετειώδη είσοδό μας στο Κόσμο, ότι δηλαδή αφήσαμε συνειδητά τα πάθη προ της θύρας του Τεκτονισμού, ώστε τιμώντας την ανθρωπιά σε αδελφότητα, να προχωρήσουμε προς την πηγή της αιώνιας Αλήθειας.
Φίλτατοι, αντιλαμβανόμενοι την αξία της απαλλαγής από τα πάθη, την σημασία του Καθήκοντος και το αναληφθέν από εμάς έργο μέσα από την άσκηση της Αρετής, της Σοφίας και της Δικαιοσύνης κατανοούμε πως το εν ημίν λυκαυγές αποδιώκει τα σκότη.
Αγαπητοί, το Δεκαήμερο που μόλις πέρασε από την χειμερινή τροπή του Ήλιου στις 21 Δεκεμβρίου μέχρι και την 1 Ιανουαρίου του Νέου Χρόνου είναι μια περίοδος γεμάτη υπέροχους συμβολισμούς: η μεγαλύτερη νύχτα και η μικρότερη ημέρα, ο χειμώνας της φύσης που εγκυμονεί την αναγέννησή της με την επερχόμενη άνοιξη, το Σπήλαιο του γεννηθέντος Θεού, το υπέρλαμπρο άστρο που καθοδηγεί τους ανθρώπους προς το Θείο, το Φως λοιπόν που μας κατευθύνει, οι Τρεις Μάγοι, η νέα πορεία της Φύσης προς το Φως αφού η ημέρα μεγαλώνει και η νίκη της επί του σκότους της νύχτας οδηγεί προς το Θρίαμβό της.
Ιδού η Τεκτονική Ιδεολογία, η Τεκτονική Φιλοσοφία, το Τεκτονικό Ιδεώδες του Α. και Α.Σ.Τ. στο απόγειό τους.
Το έργο μας σε όλο του το μεγαλείο μέσα από μια ανθρωπότητα που το αγνοεί και είναι το τόσο απλό μυστικό μας, η απόδειξη αφ’ εαυτής ότι δεν ερχόμαστε εδώ επί ματαίω αλλά επιτελούμε, αν βέβαια έχουμε συνείδηση περί αυτού, το Μέγα Έργο που ετάχθη στον Άνθρωπο.
Είθε το Φως της Αγάπης, της Πίστης και της Ελπίδας, το οποίο φωτίζει τις εργασίες μας να λάμπει πάντοτε μέσα μας ώστε να μπορούμε να φέρουμε εις πέρας το έργο μας.
Ι.Β. (Υ.Μ.Τ.)